This Is Your Captain Speaking

Ragna Arnott-van den Berg
februari 22, 2012 7:44 pm •

Te spreken op TEDxMaastricht 2011 was een enorme ervaring. Bevrijdend. Bekrachtigend. Het was geweldig op zoveel verschillende manieren. Naast het doen van mijn verhaal was het voor mij ook de eerste-keer-van-huis. Het was even terug zijn in een wereld waar ik mij vroeger met gemak in begaf, en waar ik mij nu moest laten omringen door noodzakelijke zorgen van mijn zus, mijn man en het team van TEDx. Afhankelijk zijn van anderen, me dat aan laten leunen en mezelf nog steeds als overwinnaar ervaren. Dat was míjn gevoel van TEDxMaastricht.

Mijn tijd is nog steeds gevuld met opkrabbelen, met leren, met er-een-mouw-aan-passen. Sinds kort niet meer begeleid door een revalidatieteam, maar zelf. Met losse handen.

Dus of ik een persoonlijke missie heb op het gebied van gezondheid en gezondheidszorg? Ik weet het niet.

Des te prachtiger was en is het om de reacties op mijn TEDtalk te ontvangen. Ik heb ontelbaar veel persoonlijke reacties gekregen via twitter of blog. Voornamelijk complimenteus. (hartverwarmend)

Daarnaast heb ik tientallen reacties ontvangen van patiënten, artsen en therapeuten. Van Chili tot Griekenland. Van de U.K. tot de Azoren. Van Mexico tot Spanje. En natuurlijk hier uit Nederland. Overweldigend.

Het revalidatiecentrum waar ik in mijn TEDtalk over sprak heeft inmiddels het internet toegankelijk gemaakt voor hun medewerkers zodat zij ook blogs kunnen lezen.

Ook heb ik gehoord dat binnen een aantal revalidatiecentra mijn filmpje wordt gebruikt om patiënten aan te moedigen Kapitein van hún Schip te worden. Hen te laten zien dat er áltijd ruimte is om zelf richting te geven aan je schip, je behandeling, je leven. Hoe weinig opties zij ook zien voor zichzelf, hoe klein de regelruimte die ze ervaren ook is.

Het mooiste aan deze ervaring is dat mijn verhaal kennelijk voor veel mensen aanmoedigend was. Niet gerelateerd aan Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH), maar breder gerelateerd aan ziek zijn. Aan méns zijn.

Ik voel me verrijkt dat ik een bijdrage heb kunnen leveren aan het bieden van perspectief en hoop voor mensen die het gevoel hadden dat hun schip stuurloos ronddobberde. Dat mensen door mijn verhaal dachten: Verhip, het is tijd dat ík ook (weer) de touwtjes in handen neem.

Dit jaar mag ik weer naar Maastricht. Dit keer om in de zaal te luisteren en gedeeltelijk de dag mee te maken. Ik kijk er vreselijk naar uit. Want van vorig jaar kan ik me eerlijk gezegd weinig nog herinneren.